Vorige berichten leeshoek

Geduld…

Wat een lessen zijn er te halen uit deze gekke tijd. Geduld staat bij mij wel bovenaan het lijstje. Want…ineens zit ik onze zoon te begeleiden met huiswerk. Hij snapt het niet, wil niet en ik voel onrustig geborrel in mijn buik “maar doe nu even want dan is het klaar”. We gaan weer even verder. Ondertussen voel ik dat ik nog een artikel wil schrijven over antroposofie…weer dat gevoel in mijn buik. Ik adem een keer diep in en uit en zeg tegen mezelf: “heb geduld, het komt…” en voel hoe het ongeduld wegzakt.

Dan is manlief thuis en is er voor de kinderen. Ik ga boven op kantoor
werken. Even mijn mail doorwerken… toch…? Nee dus… geen contact
met de server… Mega onrust van binnen: ik wil dit nu even doen, dan
is het afgewerkt… ARG! En weer probeer ik het: ik voel het gevoel,
trek mijn schouders op en laat ze met een diepe zucht zakken. Nee, ik
voel me niet rustiger en dat geeft niet. Het is ook wennen, alles is
allemaal anders, en ik houd wel van mijn “vaste” leventje.

De mail gooi ik uit en ik schrijf dit stukje. Zo meteen ga ik met mijn zoon
naar buiten. Kijken of de speurtocht van laatst nog te zien is op
straat… Adem in…adem uit…

Liefs, Rozemarijn

maart 2020

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Emoties vrijelijk uiten

Regelmatig merk ik bij mezelf op dat ik probeer irritatie of boze gevoelens eronder te houden, weg te drukken. Ik vind dan dat ik dat niet zo zou moeten laten zien. Overtuigingen dus over die emoties. Ook cliënten komen bij me en vertellen dat hun kind zo onrustig of gespannen is (meestal zijn zij zelf dan heel onrustig of gespannen…) .

Wat vinden we het toch allemaal lastig om deze niet-prettige gevoelens te
ervaren. Wat maken deze emoties eigenlijk niet prettig? En wat heeft
dat wegstoppen dan voor gevolgen?

Toen ik vandaag dit stukje tekst las in de reader van de Bijscholing
Emotioneel Lichaamswerk, dacht ik: ja, dit is wat wij eigenlijk
willen maar zelf tegenhouden.

“Als gevoelens vrijelijk geuit kunnen worden, kan de energie in je lichaam meer doorstromen en kom je meer tot leven. Dit geeft je de mogelijkheid om opgekropte emoties en spanningen kwijt te raken en zal je helpen om meer contact te maken met je innerlijke rust.” (Uit reader Bijscholing Emotioneel Lichaamswerk van de NEM Academy)

Herken jij het ook bij jezelf? Ik ga in elk geval door met het waarnemen van en het verbinden met mijn gevoelens en emoties. Zo krijg ik steeds een beetje beter contact met mezelf.

Liefs, Rozemarijn

.

.

.

Hart- en handgrepen*

Sommigen van jullie weten het misschien nog: eerder schreef ik een stuk dat heette “antroposofie voor beginners”. Doordat onze kinderen op de vrije school zitten ben ik in aanraking gekomen met antroposofie. Toen een cursus over antroposofie op school werd aangeboden ben ik erin gedoken. Tijdens mijn Kindertolk-opleiding was een deel van deze informatie ook langs gekomen, maar nu kwam het toch weer anders binnen. Ik vond het zo interessant dat ik het ook met jullie wilde delen.

Toen ben ik de vier mensbeelden van Rudolf Steiner (de grondlegger van antroposofie en vrije scholen) uit gaan werken. Het is best ingewikkelde materie omdat Steiner het linkt aan zoveel dingen en dan dat alles ook nog in “oude” taal. Daarom was mijn grote wens de informatie kort uit te leggen en dan vooral tips te geven voor ouders. Wat kan je doen voor en met je kind tijdens de fase van het de mensbeeld waar je kind in zit. De reacties op de artikelen waren positief en ik ben er best trots op.

Inmiddels ben ik in het volgende onderwerp gedoken. De vier temperamenten die jullie misschien uit het Grieks kennen: melancholisch, sanguinisch, flegmatisch en cholerisch. Ook nu wil ik weer kort uitleg geven en dan vooral tips voor ouders: helpende hart- en handgrepen voor begeleiding. Hart- en handgrepen, zo mooi gezegd in Ieder kind zijn temperament van Wil van Houwelingen-Harmsen*.

Achter de schermen ben ik hier dus druk mee. Houd mijn site of facebookpagina in de gaten als je het een interessant onderwerp vindt!

Liefs, Rozemarijn

januari 2020

.

.

.

Innerlijke saboteur

Kennen jullie dat? Zo’n stemmetje dat zegt: je kan dat toch niet, dat is echt veel te gevaarlijk, dat is echt raar om te doen. Het zijn allemaal overtuigingen, opmerkingen van je innerlijke saboteur!

Ik vertel mijn cliënten vaak over de zaadjes van kwaliteiten die wel of niet tot bomen worden, soms worden afgehakt of waar zelfs een tegel op komt. Dit gebeurt met name in de eerste zeven jaar van je leven.

Laatst kwam ik in Trouw een artikel tegen waarin het anders en ook zo mooi werd uitgelegd. Deze mevrouw had het over gaten in je essentie:

“Dat stemmetje is je innerlijke saboteur. Als we geboren worden zijn we helemaal heel. Later krijgen we van anderen te horen hoe we zouden moeten zijn. Wat ben je toch een druk kind, bijvoorbeeld. Die opmerkingen van anderen, met name je ouders, die maken als het ware gaten in je essentie en in die gaten bouwt zich je ego op. Je ego zorgt ervoor dat je je staande kunt jouden in je leven, dat je je naar buiten toe kunt presenteren, maar het is alleen maar buitenkant, het is niet wie je echt bent. Het ego wordt op zijn plek gehouden door je innerlijke saboteur.”

Deze stemmetjes, de saboteur, houdt je dus weg bij jezelf, bij je èchte ik. Door alert te zijn op je eigen veroordelende stemmetjes en te voelen wat er van binnen gebeurd als je dat stemmetje hoort, kan je weer helen. Ik noem dat een innerlijke reis. Zo mooi en fijn te doen, want ook al doet het soms pijn, er valt ook iets weg, waardoor ik meer mezelf ben. Het maakt me dankbaar als ik dit soort reizen mag meemaken bij cliënten.

Mocht je dit een keer mee willen maken, neem dan contact met me op.

Liefs,
Rozemarijn

– december 2019 –

.

.

.

Wat weerhoudt ons van geluk?

Onlangs keek ik een aflevering terug van het programma de Verwondering van de NCRV. Het is een programma waarin, zo schrijft de site, Annemiek Schrijver gasten ontvangt uit verschillende religieuze tradities met uiteenlopende maatschappelijke achtergronden. Zij neemt haar gasten mee de stilte van de zondag in om met hen, weg van de waan van de dag, toevlucht te zoeken bij inspirerende woorden en met hen te praten over hun inspiratie en alledaagse spiritualiteit.

Deze keer was de gast Hans Stolp. Hans Stolp is pastor, helderziende, auteur en spreker. Hij schrijft prachtige boeken zoals het boek waar ik al een keer over schreef: Waarom wij op de aarde komen. In deze aflevering van de Verwondering vertelt hij hoe wij om zouden kunnen gaan met leven en dood.

Een stukje uit dit gesprek wil ik heel graag met jullie delen, omdat het zo prachtig beschrijft wat ik voel, waar ik voor mezelf mee bezig ben en wat ik overdraag aan mijn cliënten. Wat hij beschrijft is voor mij een belangrijke kern van het leven en van hoe ik werk.

“Wat weerhoudt ons van geluk?”, vraagt Annemiek aan Hans. Zijn antwoord is: “Niet meer durven vertrouwen op wat we van binnen voelen. We zijn in wezen heel sterk de verbinding met ons gevoelsleven kwijtgeraakt. En in ons voelen worden heel subtiel nieuwe inzichten aangeraakt. Dat weer durven vertrouwen, je emoties aanvaarden. Juist door tranen heen kun je zoveel nieuwe inzichten ontvangen en diepere gevoelens worden je dan geschonken.”

Ik ben benieuwd wat jullie bij deze tekst voelen, ervaren, denken, en of het resoneert. Ik lees het graag.

Liefs,
Rozemarijn

– december 2019 –

.

.

.

.

.

.

BAL-meditatie

Tijdens sessies met cliënten doe ik regelmatig meditaties en visualisaties. Allemaal gericht op naar binnen gaan, voelen wat er in je omgaat. Cliënten moeten er soms aan wennen, anderen vinden het prettig. Als ik dan vraag of het iets is om ook thuis te gaan doen, krijg ik regelmatig de reactie: “daar heb ik geen tijd voor” of “dat kan ik niet”.

Vaak vertel ik dan over hoe ik begonnen ben met mediteren. Toen ik 14 jaar geleden overspannen was en bij een psycholoog kwam, gaf ze mij een BAL-meditatie. Een meditatie van drie minuten die ik bijvoorbeeld op mijn werk op de wc even deed als het me teveel werd. Het was lekker kort en toch zeker ook helpend om weer rust te ervaren of me in elk geval rustiger te kunnen voelen. Ik deel deze BAL-meditatie graag met jullie;

BAL staat voor Bewustzijn, Ademhaling en Lichaam.
Wat je mag doen, is even rustig gaan zitten op een plek waar je niet gestoord kan worden. Als eerste mag je je een minuut lang focussen op wat er omgaat in je hoofd, je bewust worden van je gedachten. Je mag alles laten komen, je hoeft niks weg te stoppen, laat alle gedachten maar gaan. Dit laat je een minuut lang gebeuren en neem maar waar wat er komt. Je hoeft er verder niets mee. Dit is de B van Bewustzijn.
Vervolgens focus je je een minuut lang op je ademhaling. Waar zit je ademhaling, zit het in je buik, je borst, verandert de plek die je voelt bewegen, blijft het op dezelfde plek. Het is allemaal oké, je hoeft er niets aan te veranderen, neem het alleen maar waar. Dit is de A van ademhaling.
En dan de laatste minuut. In deze minuut heb je volledige aandacht voor je lichaam. Wat voel ik in mijn lichaam, waar voel ik het, hoe voelt het, prettig of niet, en helemaal niks voelen is ook iets. Mochten er gedachten komen, dat geeft niet, je gaat gewoon weer terug naar je lichaam. Dat is de L van lichaam.

Dat was het! Een drie minuten BAL-meditatie. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.

Liefs,
Rozemarijn

– december 2019 –

.
.
.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2019-12-02-heaven-starlight-angels-300x251.png

– December 2019-

.

.

.

– november 2019 –

.

.

.

Zichtbaar zijn

Onlangs kreeg ik dit prachtige bord van een tevreden en dankbare cliënt. Sowieso is het heel bijzonder om iets te krijgen van een cliënt, laat staan zo’n prachtig bord! Zij adviseerde dit formaat bord en ik voelde direct: oh, maar dat is wel heel groot en heel zichtbaar, wat eng!

Ik was me daar eigenlijk niet van bewust, dat zichtbaar zijn een ding voor mij is. Bijzonder om te merken dat dit thema in de weken dat we met het bord bezig waren vaker langskwam. Het was voor mij duidelijk: ik mag hier echt iets mee. Voelen wat het met me doet om zichtbaar of juist onzichtbaar te zijn, en misschien ontdekken waar het vandaan komt. Eigenlijk is dat laatste niet eens het belangrijkste, wel het voelen en dat gevoel er helemaal laten zijn. Dat is aandacht geven aan mezelf en daarmee langzaam dit stukje in mij helen zodat ik helemaal zichtbaar mag zijn in deze wereld.

Ik heb mijn lieve cliënt bedankt voor de les die ze me gaf. “Ik heb jou geholpen en jij helpt nu mij met zichtbaar worden” heb ik haar gezegd. Ze antwoordde: “Je bent te goed in je werk om je te “verschuilen”. Veel succes met zichtbaar worden! Jij kunt dat.” Zo mooi om dit van haar te horen.

Vandaag heb ik het bord officieel onthuld, samen met mijn gezin. Ik heb gezegd: “met het onthullen van dit prachtige bord, maak ik mezelf en mijn Zonnewende helemaal zichtbaar voor mezelf en voor de wereld.” Ook heb ik nog een ondersteunende spreuk opgezegd met de intentie mijn Zonnewende nog verder te laten groeien: “ik ben beschikbaar voor mensen die mijn sessies nodig hebben. Laat me helpen het lijden te verlichten. Het universum is mijn bron van voorspoed en zal me erbij helpen.”

En het voelde…..zo ontzettende leuk en fijn! Op naar meer zichtbaar zijn!

– november 2019 –

.

.

.

Bron: een oude Happinez
– oktober 2019 –

.

.

– oktober 2019 –


Even frisse neus halen na een heerlijke werkdag: mooie weekopening met m’n lieve vriendin èn collega zorg-zzp-er Swenja van praktijk de Wilde Zwanen, mooie sessie over grenzen met een client, wat zorgmanager klusjes voor SSZ weggewerkt, facturen van deze maand verstuurd en btw-aangifte vast voorbereid. Nu dus behoefte aan wind in de haren! Daar ga ik!
– september 2019 –

.

.

.

.

Ik krijg regelmatig ouders in mijn praktijk met boze kinderen (ik had/heb er zelf ook een…toevallig he?! ?).
Dan vraag ik altijd: hoe is het met de boosheid in jou? Voel je die? Laat je die zien en horen? Vaak is de boosheid van nu gelinkt aan de boosheid van vroeger.
Voor al die ouders (en dus ook voor mezelf!) deze mooie wijsheid.

– september 2019 –

.

.


Gister weer een ademhalingsoefening gedaan met een cliënt. 10 wolkjes tekenen en dan op een inademing cirkel om de wolk, op een uitademing naar volgende wolk.
Zo mooi om te zien wat er gebeurt: tempo van de ademhaling gaat omlaag, irritatie wordt gevoeld, cirkels worden groter, en ik ga altijd gapen.

Ps. de oefening kreeg ik van Jiska tijdens workshop “yoga in de praktijk” van Samen Sterk Zorg.

– september 2019 –

.

.

.


Nog even lezen voor ‘t slapen gaan…boeiend boek over kinderen die anders zijn dan hun ouders: doof, syndroom van down, autisme, wonderkinderen, van alles komt voorbij.
– augustus 2019 –

.

.

.

.

Lieve mensen,
Het is zover, ik heb vakantie! Een welverdiende al zeg ik het zelf 😉 Na zeker een jaar dubbele baan draaien, bedenken en voelen hoe het met het werk verder moest, een belangrijke keuze maken, dat allemaal rondbreien en dan 1 juli die mijlpaal waar ik hieronder over schreef. Het heeft veel tijd en energie gekost, en wat heeft het ook een moois opgeleverd!
De keuze voelt nu al als heel erg goed. Ik begin al rust te ervaren en meer in ontspanning te komen. In de komende vrije weken hoop ik lekker uit te rusten, te genieten van mijn gezin en langzaam aan voor me te zien hoe ik verder wil met mijn Zonnewende. Dat ga ik doen door heerlijk te kamperen en veel in de natuur te zijn.
In de tussentijd wens ik ook jullie en heerlijke zomer toe! Geniet van je vrijheid, geniet van je gezin!
Tot 19 augustus!
Liefs,
Rozemarijn
– Juli 2019 –

.

.

.

Gedachten zijn maar gedachten…
De afgelopen week was mijn eerste week met alleen de Zonnewende als werk. En wat was het een wiebelweek. Mijn structuur was weg, mijn ritme onvindbaar en dat maakte dat allerlei gedachten door mijn hoofd duikelden.
Bijzonder om te merken wat gedachten met je doen. Soms trekken ze je een negatieve kant op (die beren op de weg), en andere keren is het juist positief. Bij mij gingen de gedachten alle kanten op: wat voor dag is het vandaag, moet ik onze zoon nu wel of niet van de BSO halen, ik voel ruimte en vrijheid, hoe ga ik het verder doen met de Zonnewende.
Heerlijk was het om toen deze spreuk weer langs te laten komen. Het maakte dat ik de gedachten kon waarnemen en weer laten gaan. Het komt zoals het komt. Het is nu en straks zie ik weer wat er dan is.
– Juli 2019 –

.

.

.

Mijlpaal

1 juli 2019… het is zover! Vanaf vandaag heb ik één baan, alleen mijn coachingsbedrijf ”De Zonnewende”. Wat is het mooi, fijn en bijzonder om al mijn aandacht op mijn prachtige bedrijf te kunnen focussen. De deur gaat nog verder open, mijn openingstijden worden aangepast: lieve mensen voel je welkom om met mij te komen onderzoeken waarin je je nog verder mag of wilt ontwikkelen!

En wat ben ik dankbaar dat ik zo gesteund word! Aan de ene kant, spiritueel gezien, door het universum, omdat het mijn pad zo zichtbaar laat zien in alle stappen die het laatste anderhalf jaar zo vloeiend verlopen. En aan de andere kant, heel aards, door mijn liefdevolle gezin, dierbare vriendinnen en lieve (oud-)collega’s met lieve kaartjes, berichtjes en zelfs cadeautjes.

Vanavond ga ik mijn mijlpaal vieren met mijn gezin. Heerlijk samen uit eten. Vieren hoe bijzonder belangrijk het is om je hart te volgen!

= juli 2019 =

.

.

.

Openheid

Tijdens mijn wekelijkse yoga-les trok ik net deze kaart. Zo mooi passend bij waar ik nu sta en mee bezig ben van binnen.

Ik heb een intens gevoel van vrijheid omdat ik per 1 juli me volledig op mijn Zonnewende ga richten. Ik neem namelijk een jaar onbetaald verlof bij mijn vaste baan!! Zo’n gave stap!

Tegelijkertijd zorgt die keuze ervoor dat ik allerlei overtuigingen (zelf opgelegd en ervaren) heel sterk voel (ik moet wel genoeg verdienen, andere mensen zullen het wel gek vinden…). Het zal me nog meer vrijheid geven als ik al die beren op de weg in de liefhebbende energie van openheid los laat.

Dus lieve mensen, hierbij mijn openheid! Per 1 juli stop ik bij mijn vaste werk en ik vind het doodeng! Wat als ik ziek word, wat als ik niet genoeg verdien, wat als er geen klanten meer komen, wat als… Al deze angsten laat ik de komende tijd in mezelf voorbijkomen en ik zal ze met liefde omarmen, met liefde voelen, met liefde open over zijn en met liefde los laten. 🙂

Liefs,

Rozemarijn

= mei 2019 =

.

.

.

VERTEL HET ZAADJE NIET

Met veel mensen die bij mij komen voor coaching, heb ik het over zaadjes. Zaadjes van kwaliteiten die in jou zitten. Sommige daarvan zijn uitgegroeid tot bomen, soms iets tè groot en die mogen gesnoeid worden. Andere zaadjes zijn tot stekjes gegroeid of als kleine boompjes afgehakt of zelfs helemaal niet opgekomen, omdat er een dikke steen op ligt.

Het gaat om de zaadjes in jou en de zaadjes in je kinderen. Het gedicht hieronder, geschreven door Esther van Nieukerke, laat zo prachtig zien hoe ik met jou kijk naar jouw zaadjes, de bekende en de onbekende. Groei!

Vertel het zaadje niet

Dat het een bloem moet worden
Dat het hard moet werken
Goed moet luisteren…
En zich voorbeeldig moet gedragen
Zich moet haasten voordat
De andere bloemen te hoog zijn en,
Boven hem uittorende,
Hem de zon ontnemen

Maak het zaadje niet klein
Door te zeggen dat het maar een zaadje is
Terwijl er een wereld aan bloemen in hem leeft

Vertel het zaadje niet hoeveel het moet drinken
Hoeveel het moet zonnen
Hoeveel het moet groeien
Wat het moet worden

Vertel niet
Dat breken niet de bedoeling is
Dat hij heelhuids aan moet komen
En vraag je dan niet af
Of hij wel de goede kant op gaat
En hoe hij dat zo zeker weet dan

Vraag het zaadje niet
Wat zijn plan is
Welke kleur zijn bloem word
En hoe hij daar gaat komen
Zo hoog
En waar hij denkt
die kleur vandaan te halen
Uit die gele zon? Of de bruine grond?

Vertel het zaadje niet dat hij pech heeft
Verkeerde ouders of
Verkeerde grond
Te weinig regen
Of te veel zon

Vertel het plantje niet dat het niet goed groeit

Te krom te langzaam te raar
Dat de blaadjes er gek uitzien
Of te veel aan een kant staan
Dat hij gek danst
Of geen kans heeft
Slechts om vertrapt te worden
Opgegeten
Opgegeven

En vertel hem uiteindelijk niet
Dat de bloem de verkeerde kleur heeft
Omdat de bloemen om hem heen anders kleuren
Of dat hij verkeerd ruikt
Niet zoet genoeg is of te veel op een ander lijkt
Dat geen vlinder of bij naar hem omkijkt

Vertel het zaadje slechts
Hoe mooi het is
Hoe eigen
Hoe echt

Vertel het zaadje
Dat hij uniek is
Er nooit eentje was zoals hij
En dat dat nou juist zo prachtig is
Dat we zo benieuwd zijn naar
Hoe je groeien zal

En wat je brengen zal en
Dat de aarde je draagt
De zon naar je lacht
En het water je voedt
Dat we blij zijn dat je er bent
Op precies de goede plek
Met precies de goede manier van zijn
Dat de wei nog net wat mooier is
En dat je daar samen zal staan
Met al die anderen
Die net zo prachtig uniek zijn als jij
En precies dat maakt het
Goed

Zachtjes regent het
Op de grond
En er is geen haast
Je voelt vanzelf
Wanneer je breekt en open gaat en
Onthoud
Dat wat je bent nooit vergaat
Hoe je ook groeit of breekt of bloeit
Wees Welkom

Gedicht door: Esther van Nieukerke

= April 2019 =

.

.

.

Solitude

Laatst kwam ik het woord Solitude tegen. Wat een mooi woord…

Solitude betekent in het Engels “positieve afzondering”. Positieve afzondering, even alleen zijn, helemaal met jezelf…wat vind ik dat fijn. Ik kan daar soms echt naar verlangen. Dan denk ik groot: nog weer eens op zo’n fijne retraite, alle tijd aan mij en mij alleen.

Dan realiseer ik me dat ik dat elk moment van de dag solitude kan ervaren… Gewoon op m’n lekkere stoel in het zonnetje met een kopje thee bij de hand. Genieten van het hier en nu, even helemaal met mezelf, solitude…

Het is vast niet toevallig dat ik redelijk veel mensen in mijn praktijk krijg, waar geen tijd en rust voor zichzelf nemen het thema is. De ene keer kom het naar boven bij Je geboorte in kaart, de andere keer bij een Kindertolk-traject. Misschien is het een “ding” van deze tijd waarin zoveel van ons verwacht wordt, waarin presteren belangrijk gevonden wordt. Zelfs kleutertjes moeten al van alles.

Blijkbaar vinden we het lastig om tijd voor onszelf te vinden, ook voor mij. Daarom een tip voor een moment voor jezelf, om solitude te ervaren: ga ’s nachts eens een eindje rijden. Stap in je auto en rijd zomaar ergens heen met op de achtergrond een fijn liedje en je gedachten gaan de vrije loop.

De volgende keer dat ik weer behoefte heb aan solitude dan ga ik dit eens proberen. En jij?

.

.

.

= Oktober 2018 =

.

.

.

Ik kom net een tekstje tegen van een wondermomentje bij ons thuis…

Vorige week had ik ’s middags een aantal aanvaringen met mijn zoontje van vijf over het niet luisteren naar mij. Op een gegeven moment zei hij: ik ben een sukkel.

Dat raakte mij diep en ik realiseerde me hoe onzeker hij zich kan voelen en worden van dit soort momenten. Ik heb hem in mijn armen genomen, gewiegd en dingen gezegd als: je bent een prachtig mensje, je bent helemaal goed zoals je bent, je hebt zoveel fantasie, je kan zo heerlijk spelen je bent zo lief en grappig, ik kan zo om je lachen en ik ben zo blij dat je mijn zoon bent. Mijn man voegde er ook nog het een en ander aan toe. Vervolgens zegt onze dochter van 10: mama en papa, eigenlijk zeggen jullie dit ook tegen jezelf hè?

Mijn mond viel open! Want ze had helemaal gelijk!!

Voor ons was het een wondermomentje.

= Juni 2018 = 

.

.

.

Onlangs had ik het er weer over met verschillende klanten: naast onze kinderen zijn ook onze partners, collega’s, vrienden en zelfs (huis)dieren onze spiegel. Ik bedoel daarmee dat als iets in je partner jou irriteert of raakt, dat dan ook iets over jou zegt.

Misschien ken je de kern-kwadranten van Ofman. Daar wordt het “je allergie” genoemd.

Vaak is het een stukje in jou wat je nog niet kent, wat je blinde vlek is, nog onbewust is. Mooi, apart, interessant om er zo naar te kijken. Bijzonder om te zien dat wat in de ander is, ook in jou is. Misschien zelf wel de moeite waard om uit te zoeken…

Heb jij dat wel eens gedaan? Uitgezocht wat de ander jou spiegelde? Ik ben benieuwd!

= Mei 2018 =

.

.

.

 

= maart 2018 =

.

.

.

Het is je vast niet ontgaan dat ik de laatste maanden heel wat presentaties heb gegeven. Ik vind het heerlijk om te doen. Vooral omdat ik dan bezig ben met mijn missie: veel mensen vertellen over de ontwikkeling van kinderen, over hoe gevoelig kinderen zijn en wat dat allemaal weer met jou te maken kan hebben. Dat lukt al aardig als je bedenkt dat ik dit jaar al zeker 70 mensen voor me heb gehad.

Een greep uit de reacties: “dus de peuterpubertijd is eigenlijk gewoon de normale ontwikkeling”, “het heeft veel met me gedaan deze avond”, “heel veel geleerd en gevoeld vanavond”, “heel bijzonder”, “dit is echt anders kijken naar je kind”.

De rest van het jaar wil ik graag nog veel meer presentaties geven. Dus… heb jij zelf een gastouderopvang, gaan je kinderen naar een peuterspeelzaal of naar school (basis of middelbare), denk aan de Zonnewende als er weer eens een ouderavond georganiseerd moet worden. Ik kan ook voor jou en je collega’s komen wanneer jullie een bijspijker-middag hebben.

Heb je interesse, neem dan contact met me op! Ik kijk uit naar jullie reacties.

= maart 2018 =

.

.

.

.

Levenstrap

De laatste tijd voel ik dat er een verschuiving in mij gaande is. Ik ont-wikkel, door de mooie cursussen die ik volg, ik maak stappen op mijn levenstrap en ik geniet er met volle teugen van (ook al doet het soms pijn en komen er tranen). Zo voel ik dat mijn perfectionisme milder wordt en ik steeds meer los kan laten, behoefte aan controle wordt minder. Tegelijkertijd merk ik dat ook mijn man stappen maakt, dat er verschuiving is bij mijn kinderen en ook in mijn werk. Bijzonder om te merken dat we zo met elkaar stappen maken.

Tijdens de cursus Persoonlijk Leiderschap mocht ik vooruitkijken naar mijn 80e verjaardag: wat zou ik willen dat de mensen dan tegen en over mij gaan zeggen. Ik heb daarmee een vage omtrek gemaakt van een deel van mijn levenstrap waar ik nog geen zicht op heb. En ik voel vertrouwen om elke dag, elke maand, elk jaar, kleine stapjes te zetten op die trap, zonder precies te weten waar ik heen ga.

Wat ik wel zeker weet is dat ik heel graag nog veel meer mensen wil vertellen over hoe gevoelig kinderen zijn en wat zij, mede daardoor, onbewust aan ons teruggeven. Op naar heel veel mooie voorlichtingen en presentaties aan ouders èn professionals.

Ik ben benieuwd naar welke stappen jij zet op je levenstrap!

= februari 2018 =

.

.

.

= februari 2018 =

.

.

.

Yes! Ik ben sinds kort aangesloten bij Samen Sterk Zorg! Samen Sterk Zorg is een ondernemersplatform van Zorg-ZZPers. We werken allemaal vrij vanuit onze eigen specialisatie.

Waarom ben ik er nou bij aangesloten? Het prachtige van Samen Sterk Zorg vind ik dat we ons verbinden met onze collega’s en dat we met elkaar samenwerken. Zo heb ik via Samen Sterk Zorg nu al een ouderavond bij een peuterspeelzaal mogen invullen samen met mijn prachtige collega Marloes.

We kiezen er samen heel bewust voor om ons te blijven ontwikkelen als ondernemer, zorgverlener en als mens. Dan doen we onder andere door intervisie bijeenkomsten. We zetten openheid, veiligheid en gevoeligheid in naast onze methodieken, kennis en ervaringen. Dit zorgt voor een fijne verbinding met elkaar, waardoor onze zorgtrajecten prachtige resultaten oplevert.

Hierin voel ik me thuis!

Voor jullie, mijn zorgklanten, levert het óók iets op! Samen Sterk Zorg heeft afspraken gemaakt met gemeenten. Daardoor kunnen we uitzoeken of jouw consult bij mij vergoed kan worden door jouw gemeente.

Win-win, toch?!

= februari 2018 =

 .

.

.

= januari 2018 =

.

.

.

= december 2017 =

 .

.

.

Sint Maarten

Op 11 november wordt in een deel van het land Sint Maarten gevierd. Kinderen lopen langs de deuren met zelfgemaakte lampionnen, zingen een liedje en krijgen dan iets lekkers. Maar weten we nog waarom Sint Maarten gevierd wordt? Wisten jullie bijvoorbeeld dat het een feest is dat eigenlijk gaat over delen?

De Legende

Soldaat Martinus, geboren in het jaar 316, moest een zware tocht maken met het leger waar hij in diende. Zo kwam hij op zijn achttiende met zijn legeronderdeel aan bij de stad Amiens. Het was koud, bijna donker, de poorten zouden gaan sluiten en het leger moest zich haasten om op tijd binnen de muren van de stad te zijn. Maar Martinus zag buiten de poort een arme bedelaar. Martinus had hem niets te geven, geen brood of aalmoes. Hij aarzelde echter niet en sneed zijn mantel in twee en gaf een helft aan de bedelaar.

’s Nachts verscheen in een droom Christus aan zijn bed met om zijn schouders de halve mantel van de bedelaar. Christus sprak tot de engelen “ziehier Martinus, nog niet gedoopt, heeft mij gekleed”. Hierop besloot Martinus zich te laten dopen, verliet het leger en wijdde zijn verdere leven aan het geloof.

Je vraagt je misschien af waarom Martinus maar een halve mantel gaf. In die tijd was een mantel een rijk bezit waar je een half leven mee deed. Het was dus een kostbaar bezit dat ook nog eens als deken werd gebruikt. Maar er schuilt nog een diepere betekenis in het schenken van de halve mantel. Dit feest gaat over delen. Maarten was een verstandig man: hij deelde de mantel en hij hield ook nog wat voor zichzelf. De bedelaar moest dus ook nog zijn innerlijke kracht gebruiken om warm te blijven.

De ontwikkeling van het feest

Eerst was het een feest voor iedereen waarbij de mensen in processie liepen. De boeren maakten het land klaar voor de winter. De rijke oogst lag in de schuren. De kinderen togen met “bedelzakjes” langs de deuren en kregen dan noten, vruchten en fruit mee.

In het heden maken kinderen op antroposofische scholen een lampion van een uitgeholde pompoen of ander knolgewas waarin een klein kaarsje brandt. Tijdens een tocht die de kleuters en jongste kinderen maken in de buurt van school, krijgen de kinderen op bepaalde plekken een appel of peer en een noot mee, om ze t herinneren aan de legende en aan de goedheid van Sint Maarten.

Sint Maarten is een feest dat in het teken staat van het licht, maar ook van elkaar zien en delen. We trekken ons terug, gaan, letterlijk en figuurlijk, naar binnen in de warme omhulling van het huis en steken lichtjes en vuur aan. Wanneer je aanstaande zaterdag kinderen aan de deur krijgt, kan je dit in gedachten houden.

Bron en meer info: https://www.ontwerpt.nu/vo/vsmaarten.html

= november 2017 = 

 .

.

.

.

Opvoeden op je eigen manier, mag dat??

Bij de zwangerschap begint het al: je krijgt ongevraagde adviezen. En zodra je kind geboren is en dingen doet die niet binnen de “standaard” vallen, volgen er oordelen of zelfs boze blikken. Internet staat vol met blogs en informatie over opvoeden. Door dit soort ervaringen en alle informatie die je tegenkomt, voel je hoe kwetsbaar het ouderschap is.

Wil je zelf een kritische blik werpen op jouw manier van opvoeden, in plaats van dat anderen dat doen? Stephanie Boersma van No Distance en Rozemarijn de Kruijf van de Zonnewende organiseren een mooie ouderavond tijdens de landelijke week van de opvoeding: Opvoeden op je eigen manier, mag dat?? De avond vindt plaats op donderdag 5 oktober van 19.30 tot 21.00 uur aan de Groningerstraat 84-86 (locatie No Distance).

Tijdens deze avond zal Stephanie jullie vertellen over verschillende opvoedstijlen. Samen met de groep kijk je naar van welke stijl jij gebruikt. Opvoeden op je eigen manier, vanuit een stijl die bij jou past. Naast kennis vraagt dit ook om bewustwording van welk gedrag van je kind jou raakt als ouder. Door dit “lastige” gedrag kan je onbewust een andere opvoedstijl gebruiken dan je eigenlijk zou willen. Misschien heb je ook wel eens gemerkt dat je kind je spiegelt en zou je willen weten wat dat betekent? Rozemarijn, Kindertolk bij de Zonnewende en No Distance, zal jullie hiermee kennis laten maken.

Nieuwsgierig? Meldt je dan aan bij Stephanie Boersma (stephanie@nodistance.eu) of Rozemarijn (info@dezonnewende.com).

 = september 2017 =.

.

.

.

Bijna vakantie

De zomervakantie is voor velen net begonnen en voor sommigen al een eind op weg. Mijn vakantie start ook bijna. Een heerlijk vooruitzicht om drie weken lang samen met mijn gezin te kunnen zijn! Voor ik écht vrij ben, wil ik met jullie terugblikken op het afgelopen half jaar en vooruit kijken naar de rest van 2017.

Ik heb mooie gesprekken gehad met vaders én moeders die zo verrast waren over de rake boodschap van hun kind over hun eigen ontwikkeling. Ook heb ik o.a. een presentatie gegeven in samenwerking met No Distance en ik ga dat in de week van de opvoeding in oktober nog een keer doen. Verder ben ik achter de schermen druk geweest met het schrijven van artikelen over antroposofie.

Het afgelopen schooljaar heb ik namelijk op de school van onze kinderen het eerste jaar van de Academie voor ouders gevolgd. Hierin kreeg ik onder andere les in pedagogiek en menskunde ontwikkeld door Rudolf Steiner. Deze les is een beetje antroposofie voor beginners. Wat ik daar heb geleerd, vond ik reuze interessant en wil dat graag met jullie delen. Na de zomer zal ik de artikelen die ik geschreven heb gaan plaatsen. Om jullie alvast een idee te geven heb ik een korte impressie voor jullie.

Het vierledig mensbeeld en opvoeding

Antroposofie betekent letterlijk “wijsheid van de mens”, en het is een spirituele filosofie gebaseerd op de leer van Rudolf Steiner. Als onderdeel hiervan ontwikkelde Steiner het zogenaamde vierledig mensbeeld wat gelinkt is aan levensfases van 7 jaar: het fysiek lichaam, het etherlichaam, het astraallichaam en het “ik”. Na de zomer zal ik een aantal weken aandacht aan deze mensbeelden die onderdeel zijn van drie levensfases.

Vanuit de antroposofie geeft Rudolf Steiner allerlei informatie over wat ouders zouden kunnen doen om hun kind te ondersteunen bij zijn ontwikkeling en dat vanuit deze 4 verschillende mensbeelden. Ik heb geprobeerd om hier praktische tips uit te halen waar jullie mee aan de slag zouden kunnen gaan. Elke week zet ik deze tips op een rijtje nadat ik kort theoretische uitleg geef.

Ik kijk ernaar uit om alle informatie met jullie te gaan delen. Ook ben ik heel benieuwd naar jullie reacties. Wat herkennen jullie, wat vinden jullie leuk, of misschien zitten er dingen bij waar je niets mee kan. Ik hoor het allemaal graag van jullie.

Voor nu wens ik jullie allemaal een heerlijke vakantie toe!

Hartelijk groet,

Rozemarijn!

Bronnen:

Rudolf Steiner: de opvoeding van het kind, Antroposofie, een kennismaking – Henk van Oort, www.helendopvoeden.nl, afstudeeronderzoek Janneke Sauer, espea en antroposofie, www.helenejansen.nl, www.scholieren.com, schoolgids vrije basisschool De Stroeten in Emmen, http://mens-en-samenleving.infonu.nl/pedagogiek/153341-antroposofie-en-mensbeeld.html, Nawoord en aantekeningen bij “het wezen van de kleuren” van Rudolf Steiner – Dick Bruin, www.rudolfsteinercollege.nl, www.parcivalcollege.nl, Ernesta Kruger

=augustus 2017=

.

.

.

.

Niet doen!

Toen onze dochter klein was, gooide ze regelmatig haar beker om. Ik zag het dan nét te laat gebeuren en riep “niet doen!”. Springen op de bank was ook altijd leuk, maar onze bank was nieuw en ik zei dan “niet springen op de bank!”. Toch blééf ze haar beker omgooien en springen op de bank. Natuurlijk, kinderen zijn kinderen en doen dit soort dingen, maar de informatie die ik tijdens mijn opleiding tot Kindertolk® kreeg over “wellen” en “nieten” heeft me aan het denken gezet.

Wist je namelijk dat kinderen het woord niet niet horen? Dit betekent dat wanneer jij “niet springen op de bank” zegt, zij horen “springen op de bank”. Nou net precies dàt wat jij niet wilt. Dus de uitdaging is om niet te zeggen wat je niet wilt dat ze doen, maar juist wat je wel wilt! Ik zeg tegenwoordig: “zet je je beker even veilig neer” als een beker dreigt om te gaan en “je kunt zitten en liggen op de bank” als er toch weer een sprong gewaagd wordt. Een hele uitdaging om dit te leren dus ik blijf oefenen om te zeggen wat ik wél wil dat mijn kinderen doen. Het klinkt in elk geval ook een stuk vriendelijker en minder dreigend dan “niet doen!”.

Natuurlijk zijn er ook momenten waarop je heel bewust kiest om wél niet te zeggen. Bijvoorbeeld als er gevaar dreigt: een auto die hard aan komt rijden bij het oversteken of een hete kop thee op het randje van de tafel. Dan is het heel logisch om een échte nee te roepen. Die nee zal daardoor ook echt aankomen bij je kind en hij of zij zal hierop reageren. Ook als je vanuit je eigen gevoel een grens wilt aangeven, gebruik je je nee. En soms kan je het gebruiken om je kind juist uit te dagen: niet opeten hoor!

In welke situaties hoor jij jezelf een niet gebruiken? En hoe kan je het ombuigen naar een wel? Ik hoor het graag!

= juli 2017=

.

.

.

.

Als jij niet…, dan…!

Gisteren had ik een gesprek met een vader. Hij vertelde dat hij een paar dagen weg was geweest en zijn kinderen (16 en 19) voor het eerst alleen thuis waren gebleven. “Maar als het niet goed gaat, laat ik jullie nooit meer een weekend alleen”, had hij gezegd. Ik keek hem aan en vroeg: “zou je dat echt gedaan hebben?” “Nee, eigenlijk niet”, zei hij, “want dan gijzel ik mezelf, dan kan ik nooit meer van huis”.

Deze vader is natuurlijk niet de enige die dit soort dreigementen uit en ze dan vervolgens niet nakomt. Ook ik hoor mezelf dit soort dingen zeggen: “als je nu niet opschiet met wassen dan kan ik je straks niet meer voorlezen”. Om dan vervolgens toch, weliswaar korter, voor te lezen.

Het boek “Opgroeien in vertrouwen” van Justine Mol heeft me hierover aan het nadenken gezet. Misschien mogen we als ouders minder “de baas” willen zijn over onze kinderen, en meer naast ze staan, ze stimuleren en ondersteunen.

Het dreigen met iets niet doen of niet krijgen, kunnen we ook ombouwen naar “belonen” door juist waardering en aandacht te geven. De tips die Justine Pardoen geeft, vond ik heel leerzaam. Een paar voorbeelden: samen genieten van sommen die je kind goed heeft of van zijn opgeruimde kamer, en dankbaarheid uiten voor iets wat je kind gedaan heeft (dank je dat je de boodschappen hebt gedaan).

Ik blijf het boek “Opgroeien in vertrouwen” herlezen en steeds weer andere dingen uitproberen. Het voelt fijn om niet te dreigen of belonen met “goed zo”, maar door steeds bewuster te zijn dat hun “dwarsliggerij”ook een reden heeft. Misschien is dit boek ook wat voor jou?

De vader van gister was nog een tijdje stil en zei toen: “ik ga proberen dit toch maar niet meer te doen”. En daar geniet ik van, zo’n vader die naar zichzelf durft te kijken en ‘es wat probeert anders te doen.

= juli 2017 =

.

.

.

Opvoeden met vertrouwen

Gek is het, dat je overal een cursus voor kunt volgen, maar dat er geen cursus is om een goede ouder te worden….. Wat een goede ouder dan ook moge zijn…

Je bent zomaar vader of moeder omdat je eerste kindje geboren is en gaat dan maar aan de slag. Je doet een beetje zoals je ouders en een beetje helemaal niet zoals je ouders. Soms voelt het voor mij als maar wat aanrommelen. En tegelijkertijd met steeds meer duidelijke ideeën over hoe we samen als ouders, onze kinderen willen opvoeden. Alles wat ik sinds de geboorte van onze oudste geleerd en gelezen heb, helpt me daarbij.

Toch bekruipt me met enige regelmaat de gedachte: doe ik het wel goed, moet het niet anders, gaan ze later geen last krijgen van dat ik nu zo boos doe of ongeduldig ben of doe ik mijn kind tekort nu ik geen tijd heb om te spelen?

En inderdaad: ik doe het soms niet goed. Een voorbeeld uit mijn eigen leven….. Het was op een familiefeest jaren geleden. Onze dochter was toen net vier jaar en kon al vanaf haar tweede heel goed namen onthouden. Mijn man en ik vonden dit heel leuk en hadden daar altijd een spelletje van gemaakt. Op het feest werd onze dochter ziek: hangerig en daarna kreeg ze koorts. Op een gegeven moment kwam het hoge woord eruit: “mama, ik kan alle namen van al deze mensen niet onthouden”. Onbewust hadden wij haar dus het idee gegeven dat ze al die namen moest onthouden…

Zonder het te weten doen we als ouders dus dingen “verkeerd” en krijgen onze kinderen bepaalde overtuigingen mee, net zoals wij zelf overtuigingen ontwikkeld hebben.

Voor mijn eigen ontwikkeling en inspiratie blijf ik lezen en leren. Op dit moment lees ik het boek Puberteit, de smalle weg naar innerlijke vrijheid van Jeanne Meijs. Het volgende stukje kwam ik daarin tegen en wil ik met jullie delen.

Ook moeilijke ervaringen en missers (in de opvoeding) kunnen iets brengen dat je kind later hard nodig heeft. Het is daarom belangrijk om niet te snel te oordelen over de opvoeding die je je kind geeft. Wie oprecht geprobeerd heeft het goede te doen, mag erop vertrouwen dat ten slotte de bedoeling van de opvoeding de opvoeding zelf overwint.”

Ik zie dit als een geruststelling: het is mijn les om erop te vertrouwen dat mijn man en ik opvoeden naar ons beste kunnen en weten. Misschien dat onze prachtige kinderen ooit “last” krijgen van dingen die wij wel of juist niet gedaan hebben. Daar zullen zij dan weer van leren. Niets is voor niets…

Dus lieve ouders die dit lezen: als jij met je beste intenties opvoedt met al je “plussen” en “minnen”, dan geeft dit groei voor je kind.

Liefs,

Rozemarijn

=juni 2017=

.

.

.

.

It’s never too late

to become what

you could be

= Mei 2017=

.

.

.

.

Puberteit

Wie kinderen opvoedt in de puberteit, is aangewezen op de bronnen van de echte mensenliefde, vrij van egoïsme. Aangewezen zijn op pure mensenliefde is zoiets als het lopen op een smalle richel waar je vaak afvalt. Het ontbreekt je dan aan die mooie pure kracht, je mensenliefde laat je in de steek, dikwijls zelfs op de momenten dat je hem zo hard nodig hebt! Dat zorgt ervoor dat deze periode voor ouders en andere opvoeders vaak als de zwaarste wordt ervaren.

De puberteit is een smalle weg voor opgroeiende kinderen, maar ook voor jezelf als ouder. Maar al te gauw raak je van het rechte pad en verlies je jezelf in een manier van omgang met je kind waarin de liefde ver te zoeken is. Elk inzicht op het pad van je kind, kan je helpen dit te voorkomen, want wijsheid en liefde gaan hand in hand.

Uit: Puberteit, de smalle weg naar innerlijke vrijheid, Jeanne Meijs  = Mei 2017 =

.

.

.

Als we iets in het kind willen veranderen,

moeten we het eerst onderzoeken

en kijken of het niet iets is

wat beter in onszelf kan worden veranderd.

Carl Gustav Jung (1875- 1961), Zwitsers psychiater 

= april 2017 =

.

.

..

De geest van het kind kan je niet opvoeden,

die kan alleen zichzelf ontwikkelen.

Je kunt er dus niets instoppen in de hoop het te vormen.

Het enige dat je kunt doen is die geest de ruimte geven,

voorwaarden scheppen om zich te kunnen ontwikkelen.

Rudolf Steiner (1861-1925) = april 2017 =.

.

.

.

Met dank aan #Wolkjes75 voor de prachtige foto = Maart 2017 =

.

.

.

.

Boeken tip voor de zomer! Lastige kinderen? Heb jij even geluk! van Berthold Gunster

Lekker “omdenken” tijdens de vakantie! Voor mij is dit boek echt een boek om tijdens de vakantie te lezen. Vaak laat ik als ouder in de vakantie de 2016 07 20 foto Lastige kinderen boek heb jij even geluk
teugels wat vieren: de kinderen gaan later naar bed dan anders, eten wat minder gevarieerd dan anders, lekker veel spelen en vriendjes maken. Bij deze vakantie instelling, past het “omdenken” echt.

Stop tijdens de vakantie met opvoeden, omdat het “vastdenken” is. Via de vragen wat is het probleem?, is het echt een probleem?, ben jij het probleem? en is het probleem de bedoeling? kom je bij het deel over de praktijk. Berthold Gunster zegt: maak van een probleem een mogelijkheid. Hoe? Simpel. Door te kijken naar wat er is en wat er zou-kunnen-zijn. Van een gebrek een talent maken.

Ik ga het proberen! Jullie ook? = Zomer 2016 =

.

.

.

.Échte vragen voor je kind

Wat meer informatie krijgen uit je kinderen en misschien vooral pubers is niet altijd makkelijk. De korte antwoorden (ja, nee, boeje…) kunnen je soms om de oren vliegen. Daarmee krijg jij niet te horen wat je werkelijk wilt horen.

Laatst las ik in een boek van Justine Pardoen, over het stellen van “echte” vragen. Huh, hoor ik je denken, échte vragen?? Ja! Echte vragen! Volgens Pardoen, is een echte vraag pas een echte vraag als ‘ie aan deze voorwaarden voldoet:

  • als je het antwoord niet kunt opzoeken via Google2016 02 03 zoeken
  • als jijzelf het antwoord niet weet
  • als het geen verwijt is, verpakt in de vorm van een vraag
  • als je kind bij zichzelf te rade moet gaan: wat denkt, voelt, vindt hijzelf?
  • als er geen “goed” of “fout antwoord is
  • als het een vraag is die niet alleen met “ja” of “nee” beantwoord kan worden
  • als je zelf geïnteresseerd bent in het antwoord

2016 02 03 praten vader zoon  Leuk om mee te oefenen, toch?!

Bron: Focus, over de sociale media als de grote afleider, Justine Pardoen = februari 2016 =

.

.

.

.

Boeken tip! “Waarom wij naar de aarde kwamen” van Hans Stolp2016 02 17 post boek Hans Stolp

Een moeder op school vertelde mij over dit boek en ik was direct enthousiast. Want… waarom zijn we eigenlijk naar de aarde gekomen? En wat komen we hier doen? Waar komen baby’s vandaan? Wat gebeurt er met opa als hij sterft? Wat zijn engelen? Hebben we een eigen beschermengel? Dit zijn allemaal vragen die kinderen stellen, maar ook volwassenen. Het boek geeft op deze vragen antwoord en zijn begrijpelijk voor iedereen.

Een aanrader dus. Ik heb het boek net gekregen als verjaardagscadeautje en kan niet wachten om te beginnen met lezen, lekker op de bank met een dekentje om me heen en een kop warme thee in mijn hand.

Mei 2016